کیست که بداند

من آدم نرمالی نیستم! هر چند حقیقتا به چه کسی میشود گفت نرمال؟ من اما تفاوت وحشتناکی با باقیه غیر نرمال ها دارم. بیشتر به یک مشکل اساسی میماند. خودم خوب میشناسمش و میدانم که مدتهاست دچارش هستم. و آن این است که من اساسا لیاقت خیلی چیزها را ندارم! لیاقت محبت دیگران را ندارم! لیاقت محبت و ابراز علاقه خیلی ساده و بی گناهانه را به هیچ عنوان ندارم. این اصلا چیز آسانی نیست و لابد میشود به راحتی ربطش داد به محیطی که در آن پرورش یافته ام  و کسانی که مرا بزرگ کرده اند و کلی آیتم روان کاوانه ی دیگر تکست بوک است به گمانم . این احتمالا از آن مدل ایراداتی است کل مردم بخاطرش پیش تراپیست یا روانکاو یا هر دیوانه ی دیگری که به خیالش میتواند درد ملت را درمان کند میروند. من به شدت از اینکه به من لطفی شود احساس ناراحتی میکنم! البته نه هر نوعی. یک مثال معروفش (از آن جهت معروف که خیلی ها که مرا میشناسند میدادند) این است که برایم تولد گرفته شود! یا کلا هر مهمانی گرفتن به مناسبتی که قرار باشد من در آن مورد توجه اصلی باشم بسیار بیزارم. آدم عادی و سالم که نباید بدش بیاید؟ من آخر چه مرگم است؟ این مشکل در یک سطح دیگر هم ایجاد ناراحتی میکند و آن این است که به طور کلی یک سطح از خودخواهی را نشان میدهد. اگر دیگران میخواهند من را دوست داشته باشند به روش خودشان باید طبیعتا من آنقدر فهمیده باشم که بگذارم تا آنجا که میخواهند مرا به روش خودشان دوست داشته باشند. حالا نه تا آنجا هم که دلشان خواست تا جایی که معمولش است. و میدانید اصلا مشکل باز انجاییست که اتفاقا تقریبا همه کاملا عادی و نرمال و از طریق قرار دادهای معروف و موجود ابراز علاقه خودشان را نشان میدهند. من آدم تلخی هستم. شاید گرفتار نوعی زندگی شده ام که به آن تعلق ندارم؟ در مکانی قرار گرفته ام که جایم نیست...مشکل دیگر این است که هرگز احساس نکرده ام که به جایی که هستم حقیقتا تعلق دارم!

مغز تکان خورده

اگر قبل از خواب یک قطعه موسیقی را از وسطش مثلا قطع کنم صبح که از خواب بیدار میشوم دقیقا میدانم کجای آن موسیقی بوده ام! مثل این میماند که حالا دارم ادامه اش را گوش میدهم بدون اینکه حتا یک ذره گیج باشم که الان چی دارم گوش میکنم.

حضور موثر

تا کنون خود را گوگل کرده اید؟ چه تعداد از نتایج آمده راضی هستید؟ آیا اصلا چیزی از شما میشود پیدا کرد؟ به جا گذاشتن یک سابقه تمیز و حرفه ای بر روی وب میتواند بسیار مفید باشد. اصولا خیلی از شرکتها ممکن است شما را قبل از استخدام گوگل کنند و ببینند تا چه حد سابقه حرفه ای از خود به جا گذاشته اید. علاوه بر فیسبوک توییتر و گوگل پلاس سعی کنید حتما لینکدین هم داشته باشید. ریپازیتوریهایی شبیه گیت هاب بیت باکت برای برنامه نویسان بسیار مفید هستند. همینطور فعال بودن در فورومهای مربوط به تحصیل یا کارتان نیز بسیار مفید هستند. اما احتیاط کنید اگر چیز بدی از شما در وب بماند مدتها از بین که نمیرود هیچ احتمالا مشکل ساز هم خواهد بود.

که آسان نمود عشق

آشفته ام و میدانم آشفته تر هم خواهم شد. به گمانم تا چند روز دیگر حسابی گرفتارش شوم. حسابی...

نخبه کیست؟

نخبه کیست؟ شاید مهمترین مفهومی که از اوایل دبیرستان حتی تا کنون درگیرش هستم و به معنا و مفهومش هنوز فکر میکنم باشد. البته از این بابت که همچنان به این مفهوم فکر میکنم کاملا خوشحال هستم. همینکه هرگز معنای یکتایی برایم نداشته و یکجا در یک برهه زمانی تمام نشده بسیار راضی هستم. و اصلا هم باید همین باشد که چرا نخبه هم مانند خیلی از مفاهیم دیگر از معنا شدن، یکجا فیکس شدن و به عنوان یک تعریف در یک جمله شدن فرار میکند. درست  مثل دیگر مفاهیم چون فرهنگ، بازی، هنر.

حالا حقیقتا نخبه کیست؟ و نخبگی چگونه بدست می آید؟ چقدر خون و نژاد مقدار سواد در میزان نخبگی موثر هستند؟ چقدر به میزان کتابهایی که خوانده شده بستگی دارد؟ چقدر به نویسندگانی که اثراتشان خوانده شده است بستگی دارد؟ چقدر به موسیقی که یک فرد گوش میدهد بستگی دارد؟ چقدر به محیط رشد و والدین فرد بستگی دارد؟ اینکه از خانواده ای ثروتمند یا اشرافی یا معمولی یا فقیر باشی چقدر موثر است؟ اینکه از دیدگاه هر فرد الگوی یک آدم نخبه که باشد چطور؟ اصغر خواننده باشد یا جعفر ریاضی دان، قاسم بقال باشد با ناصر دکتر. چقدر موثر است؟

پاسخ به تک تک اینها یعنی پیش داوری داشتن نسبت به فرد نخبه. در صورتی که شاید نخبه اصلا شاید کسی است که دچار پیش داوری نیست؟ نخبه کیست؟ هرگز نخواهم دانست...

روسی ِ یادنگرفته

عجیب است که هنوز روسی نمیتواند صحبت کند. حتی هنوز شروع به یاد گرفتنش هم نکرده. زمانی بود که اعتقاد داشت زبان سوم برای یادگیری باید روسی باشد. دلیلش این بود که باور داشت علمی که توسط روسها تولید میشود به ندرت به انگلیسی ترجمه میشود. فرانسوی آلمانی و ایتالیایی به انگلیسی همواره در حال ترجمه شدن هستند پس یاد گرفتنشان فایده ای ندارد. اما متون روسی دست نخورده مانده اند و خدا میداند که چه چیزهایی این روسها کشف کرده یا چطور علوم رو پیشرفت داده اند. البته بماند که نمیدانست چطور میتواند به متون روسی دست رسی داشته باشد. شاید برود روسیه زندگی کند. به هر حال همین که چایکوفسکی کُرساکف یا شاستاکُوویچ گوش میدهد کافی است گویا.  

مرگ ِ متن - ۱

برای هرفرد حداقل یک متن وجود دارد که تمام و کمال جذبش بشود. مبهوت کلماتش بشود و همان را بخواند که همیشه میخواسته بخواند با اینکه هرگز نمیدانسته که دقیقا چه چیزی بوده که تمنای خواندنش را داشته. کتابی را شروع  به خواندن میکنی ولی بعد از مدتی کنارش میگذاری. اینکه بگویی جذب کتاب نشدی یک قسمت ِ ماجراست (کتاب خوانهای حرفه ای این مشکل را ندارند) اما قسمت ِ دیگر ماجرا این است که آن متن اصلا مال تو نبوده است. میدانید چه میگویم؟ مثل این میماند که میگویند برای هر زنی حداقل یک مرد مناسبش که باهم خوشبخت شوند آن بیرون است فقط باید پیدایش بکند. برای هر فردی هم یک متنی آن بیرون وجود دارد که خوشبختش میکند فقط باید آنرا پیدا کند. کل ِ ماجرا هم همیشه همین بوده و هست: "بگرد تا پیدایش کنی". چه چیز را؟ هر چیزی را.

نویسنده کیست؟ نویسنده آن خدایی است که میخواهد آن "متن" را تولید کند. این هرس را دارد که خالق آن متن باشد. همان متنی را که دیگران را نشانه بگیرد و خوشبختشان (شاید هم بدبخت) کند. بعضی هایشان میخواهند هر چه بیشتر پیدا کنند آن دیگران را. میخواهند تعداد بیشتری باشند که با متن شان منتهای لذت را میبرند. اما دیگرانی هستند که به فکر آن اقلیت خاص هستند. نمیخواهند همه متنشان "متن" او بشود. فقط آن اقلیت خاص. گاهی اوقات فقط آن یک نفر خاص.

اما کیست که بخواند متن را آنطور که باید؟

من در تمام مدتی که اینجا نوشتم انگار منتظر بوده ام که آن یک نفر متنم را کشف کند و بخواند. هرگز تلاش نکردم که متنم را تبلیغ کنم که شاید آن یک نفر پیدا شود. نمیدانم آن کیست؟ کجاست؟ میتواند هر کسی در هرجایی باشد. حتا ممکن است کسی باشد که فارسی هم بلد نباشد. چقدر غم انگیز که هرگز نخواهم فهمید او کیست و کجاست. متن من هم مانند بسیاری دیگر تنهای تنها بدون اینکه کسی را خوشبخت کرده باشد از این دنیا خواهد رفت.