۱۳۸۵ اسفند ۲۶, شنبه

سالی که گذشت...

هر سال که از عمر انسانی ميگذرد به فهم و درکش افزوده ميشود که همين باعث تغيير در رفتار و منش هر فرد خواهد شد، هر چند جزيی. گاهی اوقات اين تغييرات اساسی و مبرهنند و اين خبر از سطح و عمق آگاهيهای افزوده شده دارد. من هم استثنا نبودم و در اين سالی که گذشت چه چيزها که نياموختم و نفهميدم، چيزهايی که در آينده بدون شک به کمکم خواهند آمد. چندتا از مهمترين آنها را به اختصار اينجا مياوارم، دقت کنيد:

1. امسال فهميدم که ميشه بد به دلم راه ندمو با تمرينو ممارست درس معارفو با نمره خفن پاس کرد و تو درگوشيه نه چندان محکمی به تمام بدخواهان زد.
2. امسال فهميدم درسته که يه درس سختو پاس میکنی ولی احتمالاً از يه جا ديگه...خلاصه مثلاً معارف پاس ميکنی اخلاق ميوفتی...اخلاق پاس ميکنی يه چيز ديگه سوت ميشی...
3. همچنين فهميدم که ديگه خوابم قطعا تعبيره، ردخور نداره. خواب ديده بودم تمام دروس عمومی با پسوند اسلاميو يه دور رد ميشم...ول کن هنوز وقت هست!
4. امسال بيش از همه از عبارت "گور سگش..." استفاده کردم. خداييش به قول مهرداد بگی "گور سگش" به کيو کجا بر ميخوره؟ هان؟ به هيچجا ديگه...بماند که اين عبارت موقعی درست شد که یه جا مغزمون دیگه یاری نکرد یعنی نتونستيم بين "گور پدرش" و "پدر سگ" يکيشو انتخاب کنيم. این شد که برا راحتی "گور سگش" از دهنمون پرید.
5. امسال يه بار تونستم فرمونو با کف دستم بچرخونم، نميدونيد چه احساسی داشتم دلتون بسوزه.
6. امسال فهميدم پاييز اصلاً فصل جالبی نيست و حتی زمستون. به فلاکت ميوفتم، فرض کنيد بيشمار تولد بايد بری هر دفعه هم بايد مقدار انبوهی پول اخ کنی. حالا ما هم کم نمياريم که ميگيم: بابا اين بچه بازيا چيه، تولد چيه، ول کنين توروخدا...نگو پول نداريم!
7. امسال فهمیدم یه روز تنفس در تهران معادل کشیدن 9 نخ سیگاره. خب یکی دیگه هم خودمون میکشیم عددش روند بشه. چه کاریه...!
8. امسال فهميدم شبا قبل از خواب وقتی چراغو خاموش ميکنم يه نگاهی به مسيرم تا تخت خواب بندازم وگرنه ممکنه پام به چيزی که اصلا وجود خارجی نداره گير کنه با چونه بيفتم رو اون قسمت چوبی تختو خلاصه گوشی مبايلت که دستته آخ نگه ولی مجبور شی ساعت 1 صبح آنلاين بری هفتا بخيه شيرين بزنی.
9. ،امسال فهميدم، اه عجب چيزی فهميدما! فهميدم يه ذره حماقت عيب نداره، ديگه وقتشه...اهم... اهم...حالا يه ذره نه دو ذره سه ذره مهم نيست، مهم دله!
10. امسال فهمیدم بعضی از دخترا شعارشون اینه: "Boys are toys!". خاک به گورم...آدم چه چیزا که نمیشنوه. البته اینم بگم که ما آنها و گرایشهایشان را بخوبی میشناسیم!!!
11. امسال اسم دقيق اسپرسو رو ياد گرفتم البته با کمک دوستان، حالا سال بعد ميخوايم بزنيم تو خط چاپتينو...چی؟...چاپتينيو ديگه...پاکوچينو؟...چاپوکينو؟...همون ولش کن!
12. [...] اهکی...اينو که نميگم! چه معنی داره همه بدونن!
13. امسال فهميدم جيمز بلانت افسر سابق ارتش بريتانيا بوده. چه جالب واقعاً!
14. هی ميخواستم يه چيزو نفهمم، نشد. هی به خودم گفتم بابا اشتباه ميکنی، ولی نشد، آخه فهميدم چقد خوش تيپو، خوش قد و بلا، جذابو خوش قيافم ( آقا ما در آتش اشتياق به خويش در حال سوختنيم! يکی بياد خاموشمون کنه! ) ولی نميدونم چرا اخيراً ميگن شبيه دارکوب زبله شدی، نميدونم چرا؟

خب، ملاحظه فرموديد چقدر چيز فهميدم؟ راستی اين چهارده تا رو هم به نيت چهارده تن نوشتم، اخ...اخ...کلی تغيير کردم، بايد يه فکری به حال خودم بکنم!

۱۳۸۵ اسفند ۲۰, یکشنبه

نگفتنی ترها

به گفته ديوژن، هراکليت در بازيهای کودکان شرکت ميکرد و در پاسخ به اهالی حيرت زده ﺍفه سوس ميگفت: «ای شيادان، چرا تعجب ميکنيد؟ آيا اين کار از شرکت جستن در حياط مدنی شما مهمتر نيست؟»

چطور نمیگویم؟ آیا بگویم؟

۱۳۸۵ اسفند ۱۸, جمعه

بسي بيش از آن چه بايد

به راز درون بسيار کسان آگاهم

اما هنوز ندانم که خود کيستم

چشمانم آن همسايه است که نزديک است به من

بسي بيش از آن چه بايد

هم از اين روست که خود را نمي توانم ديد

چقدر دلم مي خواهد اندکي از خويشتن دور شوم

تا چهره خويش نکوتر بنگرم

اما نه آنقدر دور که دشمن از من فاصله دارد

اگر چه حتي نزديک ترين دوستانم نيز بس ز من دورند

دلم مي خواهد فاصله اي داشته باشم با خود

ميان دوست و دشمن

تا به سيماي خود بنگرم

و ببينم تنها آن چه را که بايد از خويش ببينم

اين است آن چه دلم به راستي مي خواهد.

نیچه

۱۳۸۵ اسفند ۱۴, دوشنبه

مزخرفاتی که میشنویم

هستند افرادی که کل حرفشان اين است: "گذشته برايم زيبا بود، حال همه چيز از دست رفته، اين زندگی جز افزايش رنج چيزی در بر ندارد، همه چيز فانی است نميتوان به چيزی دل بست! آه چه دنيای پوچی!" يا به تعبير ديگر چنين ميگويند: "من يک قهرمانم، چون با اين همه سختی کماکان هستم و چه خوشحالم که هستم!" هنوز هم اين سخنان پرطرفدارند و چنين افرادی ستايش میشوند. باشد. ولی من ميگويم، مزخرفاتی که ميشنويم...پشه هایي که هنوز وز وز ميکنند...

۱۳۸۵ اسفند ۷, دوشنبه

سخن هفتم

اول - مهرداد با لبخند گفت: "آره! ولی نگفتنش از گفتنش سخت تره."
دوم - به جواد ميگفتم: "آقا 50 تومان با اعمال شاقه، خب نظرت چيه؟" کلی خنديديم.
سوم - فريد ميگفت: "ميدونی چيه، شايدم جايگاه اصليشونو پيدا ميکنن..." نميدونم خداييش.
چهارم - سهند درباره يه جور استقلال عاطفی حرف ميزد. تا اونجا که من دستگيرم شد يه چيزی تو همون مايه های عزت نفس و از اين جور چيزا بود. حرفشو قبول داشتم.
پنجم - مجتبی جواب داد: "نه سامی، تو ميگی ولی دلت نمياد." گفتم:"نه اتفاقاً مياد."
ششم - ول کنين تو رو خدا، اين حرفا کدومه...!
هفتم - [...]

۱۳۸۵ اسفند ۳, پنجشنبه

در باب فضولی در کار دیگران

در فضولی لذتی است. اصولا در کشف اسرار لذتی وجود دارد حال ميخواهد اسرار مابعدالطبيعه باشد يا احمقانه ترين اسرار انسانهای اطرافمان. با اين حال عموم مردم چندان تمايلی به فضولی در کار ديگران ندارند. البته اين نه به خاطر ناپسند بودن آن و نه به خاطر آن است که خدايی آنرا نهی کرده. بلکه اين عدم تمايل به اين دلیل است که مردم اصولاً وقت چنين کاری را ندارند! چنان به کاروبار خود مشغولند که فرصتی برای این نوع تفریح پیدا نمیکنند. يک فضولی موفق نیازمند صرف زمان در پنهان کاری و بی سر و صدا عمل کردن میباشد مهارتهايی که هر کسی آنرا ندارد. وانگهی داشتن ذره اي شجاعت نيز الزامی است، و اين نيز به آسانی در طبایع بشر يافت نميشود! ولی با اين همه باز در کارمان به کفایت فضولی ميشود. و جالب آنکه نه از جانب افراد غريبه و ناآشنا بلکه از جانب دوستان و نزديکان. چرا؟
پاسخ ساده است. دوستان و نزديکان به واسطه نزديکتر بودن به ما و داشتن ارتباط عاطفی بيشتر خيلی راحتترند که در کار ما فضولی کنند تا در کار یک غریبه! و همینطور راحتتر ميتواننداين عملشان ( يعنی فضولی کردن ) را با احساسات انسان دوستانه، دلسوزانه و فريبکارانه ای همچون نگرانی توجيه کنند يا در واقع پنهان کنند. اين همانند آن است که بگويند "تو کارت فضولی ميکنم چون نگرانتم!" در واقع با این توجیه فضولی را تبديل به فضيلت ميکنند. بماند که اکثر اوقات حتی حقی بر گردنمان نيز ميگذارند...!

۱۳۸۵ بهمن ۲۶, پنجشنبه

بدون دلیل

امروز يه روز معموليه. نه عيد نوروزه، نه روز مادره، نه روز ولنتاينه و نه هيچ روزی با هر اسم مسخره ای. امروز يه روز خيلی معموليه. حتی ميتونم بگم روز زياد تمیزی هم نيست، آلودگی هوا بيشتر از هر موقع ديگه به نظر ميرسه، سر و صدا سرسام آوره، احمدی نژاد هنوز رييس جمهوره و…خلاصه هيچ دليل و بهانه اي وجود نداره که من امروزو بهتون شادباش و تبريک بگم، هيچ دليل و مناسبتی وجود نداره... ولی مگه حتما باید دليلی داشته باشه؟... خب معلومه که لزومی نداره ، کی اين حرفو زده؟ پس...

امروزتون مبارک. نه تنها امروز بلکه فردا و پس فردا و اصلاً تمام روزای پيش روتون مبارک باشه.